Category

Columns

Kies een vak, geen opleiding!

By | Columns | No Comments

In de buitenlandse media is er veel commotie ontstaan rond het boek “Le Capital au XXIe  siècle” (Het kapitaal van de 21e eeuw) van Thomas Piketty. In Nederland begint de discussie over dit boek langzaam op gang te komen, maar echt groots is de commotie nog niet. In deze discussie gebeurde er iets heel interessants, namelijk dat economie studenten uit 19 landen de krachten bundelde om ervoor te zorgen dat hun curriculum zou worden veranderd. (1)  De oproep van studenten was tekenend voor een belangrijker fenomeen, namelijk dat het huidig onderwijssysteem niet meer voldoet aan de normen die vandaag de dag gesteld worden.

Wat is er precies mis met het huidig onderwijssysteem? Het is een systeem waarin een aantal deelsystemen zitten, waarmee je op een fabrieksmatige manier een aantal stappen moet doorlopen om met een papiertje het gebouw te kunnen verlaten. Het industriële model is strak van vorm, wat terug te zien is in bijvoorbeeld de vaste lestijden en het volgen van veelal dezelfde vakken. Het belang om via de juiste wegen het systeem te doorlopen is zo groot, dat dit soms een gang naar de rechter oplevert. (2)

Doordat de hoeveelheid informatie steeds groter wordt en het aantal verschillende banen hierdoor meegroeit, zijn de vragen die beantwoord moeten worden steeds meer divers en in veel gevallen ook complexer. Het antwoord van de onderwijssysteem is dat er meer deelsystemen moeten worden aangelegd, met als gevolg dat we een wildgroei hebben aan opleidingen. Een bekend voorbeeld is de 1092 MBO opleidingen die Nederland telt, waarvan akte. (3)

Is het altijd noodzakelijk dat we deelsystemen bijbouwen om maar het hoofdsysteem in stand te houden? Ik denk niet. De kern van onderwijs is, is dat er kennis op een zo goed mogelijke manier wordt overgedragen. De hoeveelheid informatie die we hebben kan onmogelijk in een systeem worden verwerkt, zeker omdat de informatiehoeveelheid explosief groeit. Dat de filters van dit systeem discutabel zijn, wordt bevestigd door de eerder genoemde discussie rond het boek van Thomas Piketty, maar ook door discussie omtrent het “wegmoffelen” van Pim Fortuyn in de geschiedenisboeken (EenVandaag).

Wat is precies de oplossing voor dit probleem? Ik denk dat een oplossing ligt in de keuzemogelijkheid voor een nieuw systeem. Maurice de Hond heeft ons met zijn O4NT initiatief, beter bekend onder de noemer Steve Jobs- of iPadscholen, laten kennismaken met een andere vorm van onderwijs. Het onderwijs brengt een onoverkomelijke digitaliseringsslag in het klaslokaal. Dit is zeker niet per definitie beter, maar zet ons wel aan het nadenken over andere vormen van onderwijs. 

De gehele oplossing weet ik niet, maar een onderdeel van de oplossing is naar mijn mening wel om ervoor te zorgen dat de laag “opleiding” verdwijnt. Waarom precies? Een opleiding bestaat uit een verzameling vakken die vallen binnen een bepaald kennisgebied. Je onderscheid je als leerling het beste als je veel verschillende vakken combineert, waardoor principes die mensen in het ene vakgebied te kort komen kan compenseren met andere uit een ander vakgebied. In een wereld waarin mensen zich voornamelijk specialiseren, is er behoefte aan een ander fris geluid uit een andere discipline. Dit komt er direct in, met als gevolg dat het nieuwe onderwijs hele diverse leerlingen aflevert. Het goed kennis kunnen overdragen  verandert hierdoor in het overdragen van de juiste kennis.

Ik hoop deze relatief eenvoudig in te voeren verandering wordt doorgevoerd ten behoeve van het huidig systeem en ieder toekomstig systeem. Als we definitief hebben afgerekend met MBO opleidingen zoals manager paardensportbedrijf en matroos operationele dienst verbindingen kunnen we weer vooruit met Nederland. 


(1) http://www.theguardian.com/education/2014/may/04/economics-students-overhaul-subject-teaching

(2) http://www.rtlnieuws.nl/nieuws/binnenland/niet-blij-met-schooladvies-dan-stap-je-toch-naar-de-rechter 

(3) http://www.mboraad.nl/?id=424 

Strijden om de toekomst

By | Columns | No Comments

Door de industrialisatie kon een enkele uitvinding op grote schaal worden gefabriceerd, die dankzij de globalisering overal ter wereld kon worden gekocht. Nooit eerder waren er zo veel bedrijven, klanten, producten en diensten die elkaar moesten zien te vinden. Wereldwijd, in alle denkbare talen. Een kolossale ‘regelindustrie’ ontstond om die globalisering te bedienen en producten en diensten onder de aandacht te brengen: van marketeers tot vertalers, een creatieve sector die de meest aansprekende reclame-uitingen wist te maken, tot aan de bedrijven die de commerciële, activerende boodschappen moesten transporteren. Dat ‘regelhuis’ werd een doel op zich.

Ondertussen hebben de technologie-bedrijven uit Silicon Valley die regelbranche beschadigd. De 24 uur waarin marketingcampagnes ons kunnen verleiden tot een aankoop, staan steeds vaker als een snelkookpan steeds meer onder druk. We kiezen er vrijwillig om steeds meer tijd te besteden aan elektronica met daarop Google, Facebook, Twitter, Youtube en andere platforms die aandacht van onze hersenen verkopen aan bedrijven in hun honger naar nieuwe klanten en extra sales. Zij wonnen, maar nu zijn het juist de sociale media die vechten om extra aandacht en tijd van ons, op hun platforms.

Het worden er steeds meer. Uber, dat taxi-chauffeurs en passagiers bemiddelt. AirBnB, dat leegstaande appartementen aanbiedt ten behoeve van short stay, populair onder toeristen. Shapeways, waar ontwerpers hun 3D ontwerp geprint kunnen verkopen aan de consument. Het worden er steeds meer, het worden er te veel. En dus: in de toekomst zullen we ook van enkelen weer afscheid gaan nemen.

Maar niet alleen zij hebben het zwaar, steeds meer industrieën zullen gaan concurreren met de regionalisering mogelijk gemaakt door sociale platforms, en de micro-industrialisatie door 3D printers, terwijl kleinere bedrijven het gaan verliezen door een gebrek aan investeringsmogelijkheden in innovatie van de producten en diensten zelf. Innoveren is geen luxe meer, het is een overlevingsstrategie geworden.

Het zijn drie toekomstvragen die we moeten beantwoorden: hoe zien onze producten en diensten van de toekomst er uit, hoe regelen we marketing en communicatie en hoe kunnen we zelf het beste evolueren tot een platform van vraag en aanbod?

Danny Mekic’ (1987), NewTeam-partner, jurist en technologie deskundige, schreef dit stuk op verzoek van Accenture

Big Data en de Lonely Wolf

By | Columns | No Comments

Zélf informatie verzamelen als organisatie is belangrijker dan ooit. Hoe meer je als organisatie van de wereld begrijpt, hoe beter je producten en diensten zullen aansluiten op de vraag van de consument, hoe groter de kans is dat je marketing daadwerkelijk je toekomstige klant zal bereiken, en hoe beter je in staat bent om bestaande relaties te behouden.

Dankzij zoekmachines is steeds meer informatie op internet te vinden. Om een concurrentievoordeel te behalen, zul je dus beter moeten zoeken dan je buurman. En omdát steeds meer informatie te vinden is op het openbare internet, is de informatie die je daar aantreft gemiddeld steeds minder bruikbaar. Zoeken naar een speld in een hooiberg is niets vergeleken met de ieder jaar met 100% toenemende omvang van het internet.

Hoe ziet de 21e-eeuwse hooivork eruit waarmee je de informatie vindt waar je naar op zoek bent? Verzamel zelf de informatie, analyseer het en maak het bruikbaar voor je eigen organisatie. Kijk maar naar de grote Silicon Valleybedrijven waar zo tegenop wordt gekeken; Google, Facebook, Instagram, bedrijven die we roemen en enkel roemen om hun online informatiepositie, en het geld dat ze daarmee verdienen.

Hoe staat het met de informatie waar de grote bedrijven al wél over beschikken? Niet goed, constateer ik iedere keer weer als ik een callcenter aan de telefoon heb. “Wat is uw klantnummer?” – ik bel toch echt met het mobiele nummer dat ook in hun databank staat. En met “U” aangesproken worden wil ik trouwens ook niet als 26-jarige, terugdenkend aan mijn geboortedatum die ik in moest vullen bij het afsluiten van het contract.

Het is helaas vaak een lonely wolf die zich binnen grote organisaties bezighoudt met het onderwerp Big Data, die collega’s zo ver moet krijgen om “hun” data te delen, en een manier te vinden om de informatie doorzoekbaar en bruikbaar te maken. Het zijn ook lonely wolfs binnen organisaties die juist héél ver zijn met dataverzameling en die we moeten wijzen op de privacygrenzen.

Helaas kan een lonely wolf in zijn eentje niet de wereld veranderen. Behalve wanneer hij plotseling in Marknesse gevonden wordt – óf Edward Snowden heet.

Deze column schreef NewTeam-partner Danny Mekic’ op verzoek van Radio 1, TROS In Bedrijf.